Geçmiş, yalnızca ardımızda bırakılan bir zaman dilimi değildir; bugünde yeniden yorumlanan, dönüştürülen ve anlam kazanan canlı bir yapıdır. “Miras”, geçmişle kurulan bu süreklilik ilişkisini sabit bir hatıra alanı olarak değil; değişen, müzakere edilen ve yeniden yazılan bir bellek zemini olarak ele alır.

Sergide yer alan işler, kültürel belleği korunması gereken bir miras nesnesi olarak değil; çağın estetik, toplumsal ve politik koşulları içinde yeniden üretilen dinamik bir anlatı olarak konumlandırır. Her sanatçı, kendinden önce gelen hikâyelerin, imgelerin ve biçimlerin taşıyıcısı olduğu kadar, onları dönüştüren ve bugünün diline tercüme eden özne olarak ortaya çıkar.