Her geçiş bir eşiğe dönüşür. Zamandan mekâna, bedenden kimliğe, dijitalden fiziksele uzanan geçiş hâlleri; sabit olana direnen, sınırları sürekli yer değiştiren akışkan bir varoluşu işaret eder. Bu eşiklerde özne, alışıldık tanımların dışına çıkar; aidiyet, temsil ve süreklilik yeniden sorgulanır. Geçiş, yalnızca bir hareket ya da geçici bir durum değil; deneyimin askıya alındığı, anlamın parçalanarak yeniden kurulduğu, belirsizlikle birlikte yeni olasılıkların da ortaya çıktığı bir düşünme ve var olma alanına dönüşür.