İstanbul, bir coğrafyadan çok, üst üste binmiş zamanların ve çoğul hafızaların kesişimidir. Bu sergi, kenti tekil bir anlatı olarak değil; parçalı, çelişkili ve sürekli dönüşen bir bütün olarak ele alır. Sokaklar, yapılar, sesler ve boşluklar; geçmişle bugünü aynı anda taşıyan birer görsel ve düşünsel iz hâline gelir.

Karma sergi, İstanbul’u romantize eden ya da sabitleyen bakışların ötesine geçerek, onun kırılgan, akışkan ve çoğu zaman çatışmalı doğasını görünür kılar. Bireysel deneyimler ile kolektif hafıza arasında kurulan bu çok sesli alan, kenti hem tanıdık hem de yeniden keşfedilebilir bir anlatıya dönüştürür. İstanbul’u temsil etmeyi değil; onunla birlikte düşünmeyi, onun içinde kaybolmayı ve yeniden anlamlandırmayı önerir.